سعی می کنم شاگرد خوبی برای استادم ، طبیعت باشم " لئوناردو داوینچی "
اگر همیشه در زندگی دیر کرده باشی و عقب باشی کلی بهانه های جور وا جور یاد می گیری ، اما این بار هر چه نگاه می کنم هیچ بهانه ای نمی توانم بیاورم . من یادم رفت تولد یکی از بهترین دوستانم را تبریک بگویم !
* پت عزیر تو تنها کسی هستی که می دانم حتما اینجا را می خوانی به خاطر این همینجا تولدت را هزار بار تبریک می گویم خودت خوب می دانی چقدر عزیز همه هستی ولی شاید ندانی چقدر شادی و امید و محبت به من بخشیده ای .
* لوتی وار چاکریم تولدت مبارک :*
* دیروز به یک نفر سال نو را تبریک گفتم . دیدم چه ایرادی
دارد اگر با این همه تأخیر اینجا هم به رسم معمول سال نو را تبریک بگویم
پس سال نوی همگی مبارک .
** عشق غلغلکم می دهد اما نمی خندانتم . تجربه ها زمختم کردست ؟
*** خیلی بد است خودت را بشناسی ؛ خانوم خانوم ها گوشت بو نمی دهد دستت به آن نمی رسد.
**** می روم این بار نه به نفس ِسفر بلکه به نفس ِنفس.
پ . ن . 1 : این پست به تشویق پت عزیر برای تمام دوستای خل خلی خودم نوشته شد .
پ . ن . 2 : بم ، جنگ ، سفر ، نوشته هایی با مزه چلوکباب
این پست احتمالاْ باید زود تر نوشته می شد اما دیر شد مثل خیلی چیز های دیگر . یک سال است که می خواهم کتاب تاریخچه زمان را بخوانم نشده چند صفحه بیشتر جلو نمی روم به جایش تا بخواهید عقب گرد می کنم زمان را . تقویم جدیدی گرفته ام ، بهار نو شدن است یا تکرار دوباره یک فصل ؟
* این تعطیلات یک سری فیلم گرفته بودم که با سرعت یک کیلو متر در ساعت حرکت می کردند ، از آن فیلم ها که باید حتماْ پایت روی هوا باشد موقع دیدن و البته برای اولین بار فیلمی دیدم که به خوبی کتابش بود ( زن در ریگ روان ). وحالا قرار است از فردا همه چیز سرعت بگیرد !
* رسم است دیگر ، و تو می دانی که من چقدر رسم ها را دوست دارم . عیدتان مبارک .
صدای باد مثل زوزه گرگ بلند و بلند تر می شه ، سرم را توی گردنم جمع می کنم تا از سوزش پرتاب دست های باد دور بشم . نای راه رفتن ندارم تمام نیرویم را جمع می کنم تا خودم را به نزدیک ترین درختی که می بینم برسونم . دستم را روی تنه درخت تکیه می دهم و لیز می خورم روی زمین . برف شروع شده سرم را می گیرم بالا چند تا دونه درشت برف می افتند روی پیشونیم و غلط می خورند پایین و رو لبهام جمع می شوند دهنم را باز می کنم ، چقدر تشنه ام ....
پ . ن : وقتی از گرما نفستون در نمیاد ، چند ساعتی است که منتظر ماشین هستید ، وبدتر از همه جایی هستید که هیچ سوپر مارکتی پیدا نمی شه یه بطری آب بخرید،می تونید با این تفکرات خودتون را خنک کنید.
رستوران های جاده دلشون به صدای ترمز ماشین خوشه . یک ساعت زود رسیدم ، همان طور که کیک و شیرم را تو ماشین می خورم به جاده نگاه می کنم . تقریبا یک ربع است که مرد جلوی رستوران قدم می زند . با هر صدای ماشینی سر بلند می کند .بلاخره ماشینی سرعتش را کم می کند مرد بی حرکت می ایستد ، اما ماشین خیز می کند به رستوران بعدی .آنگاه مرد سر بر می گرداند وقدم هایش را تند تر می کند حتی گاهی به نزدیک رستوران بقلی می رود و نگاهی می اندازد . کامیونی رد می شود مرد در حالیکه با سر سلام می کند با دست به رستوران وشاید به خانه بالای آن اشاره می کند اما کامیون نمی ایستند. اگر صبحانه ام را نخورده بودم الان اولین مشتری امروزت شده بودم . دلم می خواهد قیافه ات را بعد از آنکه اولین مشتری ات می آید تماشا کنم . اما باز ترمز ماشین دیگری جلوی رستوران قبلی . مرد به درخت تکیه می دهد و بعد آرام به درون رستوان می خزد .
به خاطر این پرونده لعنتی مجبور شدم چند بار مسیر فشم و لواسان و افجه را بروم و بیایم . و از اونجا که همیشه عجله داشتم زودتر کارها را انجام بدهم هر ماشینی که می ایستاد سوار می شدم . اما دیروز خودم ماشین بردم البته نه به خاطر اتفاق دفعه قبل بلکه برای این که مجبور بودم کارشناس ها را ببرم سر زمین . صبح خیلی زود حرکت کردم و بر خلاف انتظارم رانندگی تو جاده اصلا سخت نبود مخصوصا اینکه تمام مسیر بهاری شده بود و لذت خاص بهت می داد . و حالا فکر می کنم عاشق رانندگی تو جاده شدم . به محض اینکه یه پول قلمبه بیاد دستم یه وانت نیسان ۴ در می گیرم می زنم تو جاده . ببینم کسی همسفر خوب سراغ نداره ؟
خاصیت جاده اینه که وقتی از دور مسافری را می بینی ، نمی تونی راحت بگذری ، ممکنه تا ساعت ها ماشینی گیر نیاد . به خاطر این ترمز می کنی و می گی من تا فلان جا می رم می خواین تا یه مسیری با من بیان ؟.( به گمانم طبیعت وحشی اطراف مسافر و راننده را بی باک تر می کنه ). همسفر های جاده ای خصوصیات خودشون را دارند ، شاید بشه گفت در اغلب موارد رشته مکالمات ، یک فرمول را طی می کنه .
" ناهید جون تولدتو بهت تبریک می گم و امیدوارم که سالهای آینده زندگی خوبی داشته باشی . از بد خطی و انشای بدم عذر می خوام (تقصیر خودم که نیست ) دینا ".
به خودت می گویی ؛ نه ! دوست ندارم کتابی که اسم دیگری رویش است در کتابخانه ام بگذارم . و با اینکه از خرید کتاب منصرف شده ای باز به سراغ قفسه ها می روی تا با کتاب دیگری تعویضش کنی چند کتاب دیگر را بر می داری اما وقتی به قیمتش نگاه می کنی دوباره سرجایشان می گذاری .... در لحضه ای ساعت از حرکت باز می ماند و تو مانند گنجینه ای در دستم می شوی به طرف صندوق می روم الان تو متعلق به منی . چند ساعت دیگر در ماشین نشسته ام نگاهی به سال نشر می کنم ، ۲۵۳۶ تقریبا ۳۰ سال پیش ؛ دوباره نگاهی به صفحه آخر می اندازم ، از روی دست خط و چیدمان لغات حدس می زنم در آن زمان ۱۶ـ۱۵ سال بیشتر نداشته ای . چشمهایم را می بندم و سرم را به شیشه تکیه می دهم ، تصور می کنم تو الان کجایی؟ شاید زمانی که قصد رفتن به خارج داشتی تمام کتاب خانه ات را فروختی ، شاید در حادثه در جاده کشته شده ای و هر آنچه از تو باقی مانده بود در حراجی فروخته شد و شاید ... به روزی فکر می کنم که جمع شدید تا تولدت را جشن بگیرید به هیاهویی که داشتید و به صفحات رنگ پریده ئ کتابی که الان در دستان من است . به خاطره که ممکن است با دیدن این کتاب برای تو زنده شود و شاید نه ! باز به آدمها و آنچه می آید و می رود فکر می کنم و باز به آدمها.....به هر حال این کتاب همیشه ارزشی خاص تر از بقیه کتاب ها برایم خواهد داشت .
