مونالیزا

باردار شده بودم ، ناخواسته
در دلم می پیچیدی ، دست در حنجره ام کردم بالا بیاورمت
نشد .
سینه هایم پر از خون می شود
با شیره اش تو را می نویسم
خلق می شوی

نگاهت می کنم ، پیچیده در خون
ظریف
کوچک
برهنه

برهنه ایستاده ای ، به غایت زیبا
مردم ، خشن ، رکیک دورت حلقه می زنند
سنگها بالا می رود
در خون می پیچی
هراسان مردم را نگاه می کنی ، بی هیچ فریادی
نزدیک می شوم ، به تو لبخند می زنم
می خندی ، زیبا ، به غایت زیبا
فاحشه ها را دوست دارم
و فاحشه درونم را .....

 

کودکیم درون قاب عکس خفته است

با تلنگری بر می خیزد

و خود را در میان استخوان های ترکیده ام جای می دهد

و من پر از حلول یک حادثه 

زنی را می نگرم که رقص پروانه ها را شکار می کند

زندگی را تاب می دهد

و زایش کلمه را جشن می گیرد

کلمه ،

راز آفرینش من و تو

 

 

در خود دفن می شوم

نه خنده ای

         نه گریه ای

                نه حرکتی

پشت پنجره ،

موسیقی ِ در حرکت با جیغ ترمزی قطع می شود 

     صدای شیون زن ، قرمزی زمین را سرخ تر می کند

               و قدم های سریع ، شعاع دایره را بزرگ تر 

      و  تنها زمزمه ای خاموش از خنده های شهوت آمیز دختر همسایه می ماند 

در اتاق من اما ،

صفحه سفید سقف ، درون چشمانم کوچک و کوچک تر می شود

       و دیوارها نزدیک و نزدیک تر  

                              و من را در خود دفن می کنند .

 

 

هوسش به اندازه ئ یک خواهش تن

                          می زند موج در انگشتانم

                                                      می نوازم اورا

                 می زند چنگ ، آغوشم

نفسش رقص کند بی پروا

                            دور گردنبند تنم

                                                    می نوازم اورا

               می زند چنگ ، احساسم

                 ..............

 لب خستگیم باز شود آهی چند

  شب و تاریکی وتنهایی       نیست این همه ، رویایی چند